امام فرمود : « اگر مىخواهى سالم بمانى از خدا ياد كن نه آفريدگان او تا به جاى غيبت عبرت و به جاى گناه ثواب ببرى . » شرح درمانى كه زبان را از غيبت منع مىكند ( 1 ) بدان كه تمام خوهاى بد با معجون علم و عمل درمان‌پذير است و راه درمان هر مرضى مبارزه با عامل ( ميكرب ) آن بيمارى است . بنابراين بايد علّت و عامل غيبت را جستجو كنيم . منع زبان از غيبت دو صورت دارد : صورتى اجمالى و صورتى تفصيلى . صورت اجمالى آن است كه بداند با غيبت كردن از ديگرى با توجّه به اين احاديثى كه روايت كرديم خود را در معرض خشم خدا قرار داده و تمام كارهاى نيكش باطل است زيرا حسنات او در روز قيامت به شخص غيبت شده منتقل مىشود به سبب آن كه ريختن آبرويش را مجاز دانسته است . و اگر غيبت كننده حسناتى نداشته باشد گناهان شخص غيبت شده به او منتقل مىشود و با اين حال مورد خشم خداست و در نزد او شبيه به مردار خور است ، بلكه بنده در صورتى كه كفّهء ترازوى بديهايش سنگين‌تر باشد وارد دوزخ مىشود ، و بسا كه از شخص غيبت شده يك گناه به غيبت كننده منتقل شود و كفّهء گناهانش سنگين و از اين رو وارد دوزخ بشود كمترين درجهء ( مجازات ) غيبت اين است كه از ثواب اعمالش كاسته مىشود ، آن هم پس از التماس و سؤال و جواب و محاسبه . پيامبر خدا ( ص ) فرمود : « آتش در چوب خشك سريعتر از غيبت در حسنات بنده اثر نمىكند . » « 262 » روايت شده مردى به ديگرى گفت : به من خبر رسيده كه مرا غيبت مىكنى ، در جواب گفت : چه قدر در نزد من ارج دارى كه من اختيار حسناتم را به تو داده‌ام پس هر گاه بنده به روايات رسيده در باب غيبت مطمئن شود ، از ترس نابودى حسنات خود زبانش را به غيبت نمىگشايد و اين بهره را نيز دارد كه در نفس خويش بينديشد و اگر در آن عيبى يافت سرگرم ( اصلاح ) آن شود و گفتار پيامبر ( ص ) با به ياد آورد خوشا به حال كسى كه عيبش او را

--> ( 262 ) عراقى گويد : براى اين حديث مأخذى نيافتم .